Mijn ervaring

(ingezonden door PB)

En daar was ik weer. Drie jaar na mijn echtscheiding en twee jaar na het doorlopen van mijn therapie. Voor mijn gevoel terug bij af. Dezelfde patronen, dezelfde beslissingen, dezelfde richting. Weg bij mezelf, weg bij mijn gevoel, grotendeels levend voor de mening van een ander.

Dit is niet wat ik wil. Dit is een doodlopende weg. Maar hoe doorbreek ik dit patroon? Kan ik dat alleen? Zo niet, wie kan me daarbij helpen? Weer naar een psycholoog? Eigenlijk weet ik al wat die gaat zeggen. Ik weet ook wel hoe ik het hebben wil en hoe het moet, maar hoe breng ik dat in de praktijk? Nu geen psycholoog dus, maar iemand die voor zo lang dat nodig is met me meeloopt en me helpt bij het in de praktijk brengen van de theoretische kennis die ik al heb. Een counselor dus!

De stap naar iemand die me kan begeleiden in het orde op zaken stellen is en blijft een grote, daar is geen ontkennen aan. Ik kan voor mezelf geen andere conclusie trekken dan dat ik het op dit moment niet alleen kan, maar dat toegeven voor mezelf zie ik als een zwakte. Waarom? Is dat een maatschappelijk ingegeven beeld? Wellicht. Het doet ook eigenlijk niet ter zake, want het verandert mijn conclusie niet. Dus op zoek naar iemand die mij kan begeleiden en die ik kan vertrouwen.

Na contact te hebben gelegd met een counselor volgt het eerste gesprek, de intake. Tijdens dit gesprek krijg ik sterk het gevoel dat de counselor al een stuk verder is met het doorzien van mijn situatie dan ik. Het doorprikken van mijn “verdedigingsmechanismen” is beangstigend, maar nodig om mij in te laten zien waar ik sta. Er wordt een duidelijk beginpunt gesteld waarvandaan ik verder kan. De counselor als persoon, de uitleg over ethiek, dossiervorming en een vooraf afgestemd traject geven me het vertrouwen dat ik nodig heb om open te staan en aan het werk te gaan.

Nu, enkele maanden later, doe ik het weer zelf. Ik weet waar ik heen wil en hoe ik daar kan komen. De theorie breng ik in praktijk. Dat gaat zeker niet zomaar. Ik moet het zelf doen, zelf die veranderingen in patronen aanbrengen. Dus ben ik nu actief bezig mijn leven zo te laten lopen als ik het hebben wil. En als ik het gevoel heb daar weer even ondersteuning bij nodig te hebben, dan bel ik voor een afspraak en bespreek de punten waar ik tegenaan loop.

Ben ik nu een ander mens, ben ik uitgeleerd? Nee, zeker niet. Ik ben gegroeid en ik weet hoe ik die groei kan doorzetten. Dat weten geeft me voldoende kracht om ook andere zaken aan te pakken die minder groot lijken, maar wel degelijk een invloed hebben op mijn leven die ik niet wenselijk vind.

‘Een nieuw begin’

Een nieuw begin, het lijkt zo fijn,
Maar intussen weet ik ook anders.
Een nieuw begin betekent afscheid,
En afscheid doet ook pijn.

Maar ondanks alle donkere wolken,
Is dit nu wel mijn kans op een eigen leven.
Ik heb nu de kans om als compleet mens,
De wereld weer te bevolken.

En ik bedenk vooral ik ben niet alleen,
Ik heb vrienden en familie.
En die mensen die zijn er voor me,
Ze lopen met me mee en om me heen.

Dus kijk ik naar voren, doe mijn ogen niet dicht,
Het komt echt weer goed met mij.
Het einde van die lange tunnel,
Dat komt heus, en dan is er weer… Licht.